StudyWithPya™

Jual beli barang di Malaysia ditadbir terutamanya oleh Sale of Goods Act 1957 (SOGA 1957), dengan pengecualian bagi Penang, Melaka, Sabah dan Sarawak yang menggunakan English Sale of Goods Act 1893. Pada masa sama, Contracts Act 1950 masih terpakai selagi tidak bercanggah dengan SOGA.

Sebagai student law, ini penting kerana ia menunjukkan bahawa kontrak jual beli barang bukan berdiri sendiri, tetapi adalah gabungan antara undang-undang kontrak dan undang-undang khas jualan barang. Bila berlaku konflik, SOGA mengatasi Contracts Act.

Jika berlaku salah nyata dalam kontrak jual beli barang, kita rujuk Contracts Act. Tetapi isu seperti kualiti barang, risiko, pemilikan dan remedi, kita rujuk SOGA.

"Goods" ialah harta alih, bukan wang dan bukan actionable claims. Ia termasuk stok, saham, tanaman, dan benda yang akan dipisahkan daripada tanah sebelum jualan.

Ini mengajar saya bahawa tidak semua benda boleh jadi subjek kontrak jualan barang. Undang-undang membezakan antara:

• barang
• tanah
• perkhidmatan
• hak (debts, patents)

• ☑ Jual telefon → goods
• ☑ Upah repair telefon → perkhidmatan
• ☑ Jual tanah bukan goods

Goods boleh jadi:

• Existing / Future
• Specific / Ascertained / Unascertained

Klasifikasi ini sangat penting kerana ia menentukan:

• bila pemilikan berpindah
• siapa tanggung risiko
• hak pembeli jika barang rosak

• Specific goods: kereta tertentu dengan nombor pendaftaran
• Unascertained goods: "100 beg beras" dari gudang → Pemilikan tak boleh pindah selagi barang belum dikenal pasti

Kontrak jualan ialah apabila pemilikan barang dipindahkan atau dipersetujui untuk dipindahkan kepada pembeli dengan harga wang.

Agreement to sell berlaku bila pemilikan akan dipindahkan kemudian.

Sebagai student law, saya belajar bahawa masa pemindahan pemilikan sangat kritikal, sebab ia menentukan:

• siapa menanggung risiko
• siapa boleh tuntut jika barang rosak

• Barang sudah diserahkan → sale
• Barang hanya akan diserah bulan depan → agreement to sell

Kontrak terbentuk melalui:

• offer
• acceptance
• price

Ia boleh dibuat secara:

• bertulis
• lisan
• gabungan
• atau melalui perlakuan

Ini menunjukkan kontrak jual beli barang tidak perlu formal. Apa yang penting ialah niat dan persetujuan.

Ambil barang di kedai, bayar di kaunter → kontrak terbentuk melalui perlakuan.

Terma kontrak boleh jadi:

• Condition: penting, boleh batalkan kontrak
• Warranty: sampingan, hanya boleh tuntut ganti rugi

Ini ajar saya bahawa tidak semua pelanggaran kontrak beri hak batalkan kontrak. Undang-undang cuba seimbangkan keadilan antara penjual dan pembeli.

• Jika enjin kereta rosak (condition) → boleh tolak kereta
• Jika radio rosak (warranty) → ganti rugi sahaja

Walaupun tidak dinyatakan, undang-undang secara automatik masukkan terma seperti:

• hak milik
• kualiti
• kesesuaian tujuan
• kualiti boleh niaga
• padanan dengan deskripsi atau sampel

Ini menunjukkan undang-undang melindungi pembeli, terutamanya bila pembeli bergantung kepada kepakaran penjual.

Beli kasut untuk larian → kasut mesti sesuai untuk larian. Kalau mencederakan kaki → breach of fitness for purpose.

Prinsip umum: "Let the buyer beware"

Tetapi ada pengecualian seperti:

• fitness for purpose
• merchantable quality

Undang-undang tidak sepenuhnya salahkan pembeli. Jika pembeli bergantung kepada penjual, penjual bertanggungjawab.

• Beli baju biasa → pembeli tanggung risiko
• Beritahu penjual nak baju tahan panas → penjual bertanggungjawab

Risiko ikut pemilikan, bukan ikut siapa pegang barang.

Ini ajar saya bahawa serahan fizikal ≠ pemilikan.

Pemilikan ditentukan oleh niat pihak-pihak dan peruntukan undang-undang.

Barang rosak sebelum dihantar, tapi pemilikan dah pindah → pembeli tanggung risiko

Seseorang tidak boleh pindahkan hak yang dia tidak ada, kecuali dalam situasi tertentu (mercantile agent, estoppel, dll).

Ini melindungi pemilik asal, tetapi pada masa sama melindungi pembeli jujur (bona fide purchaser).

Beli barang daripada agen berlesen tanpa tahu penipuan → boleh dapat hak milik sah

Penjual mesti hantar barang, pembeli mesti terima dan bayar.

Acceptance boleh berlaku secara:

• nyata
• perlakuan
• atau senyap (masa berlalu)

Ini mengajar bahawa diam pun boleh jadi penerimaan, jadi pembeli mesti berhati-hati.

Simpan barang lama tanpa bantah → dianggap terima

Undang-undang sediakan remedi untuk:

• penjual (lien, stoppage, resale)
• pembeli (damages, specific performance)

Sistem ini memastikan kedua-dua pihak ada perlindungan, bukan hanya satu pihak.

• Pembeli tak bayar → penjual boleh tahan barang
• Penjual tak hantar → pembeli boleh tuntut ganti rugi

Consumer Protection Act 1999 beri perlindungan tambahan kepada pengguna, termasuk tribunal khas.

Sebagai student law, saya faham bahawa pengguna diberi kelebihan kerana kedudukan mereka lebih lemah berbanding peniaga.

Barang rosak → tuntut tribunal tanpa peguam